ساختار نشانی و ریدایرکت هنگام بازطراحی
سایت جدید زیباتر است، سریع‌تر است، و ترافیکش نصف شده. این اتفاق رایج است و تقریباً همیشه یک علت دارد: نشانی‌های قدیمی به نشانی‌های جدید وصل نشده‌اند.
قبل از هر کاری، فهرست بگیرید
پیش از اینکه سایت قدیمی خاموش شود، فهرست کامل نشانی‌های فعلی را استخراج کنید. سه منبع لازم دارید: نقشهٔ سایت فعلی، گزارش صفحات ایندکس‌شده در کنسول جست‌وجو، و گزارش پربازدیدترین صفحات در ابزار آماری.
منبع سوم مهم‌ترین است. صفحاتی که سال‌ها پیش ساخته شده‌اند و کسی یادش نیست، ممکن است هنوز بخش بزرگی از ترافیک ورودی را بیاورند.
نگاشت یک‌به‌یک، نه همه به صفحهٔ اصلی
هر نشانی قدیمی باید به نزدیک‌ترین معادل محتوایی‌اش برود. اگر معادل دقیق ندارد، به دسته‌بندی مرتبطش. فرستادن همه به صفحهٔ اصلی، از نظر موتور جست‌وجو تقریباً معادل حذف آن صفحه است.
کد درست ۳۰۱ است، نه ۳۰۲. ۳۰۲ یعنی «موقتاً»، و اعتبار صفحهٔ قدیمی را منتقل نمی‌کند. برای بازطراحی همیشه ۳۰۱.
زنجیره نسازید
اگر نشانی الف به ب و ب به ج برود، هر بازدید دو پرش اضافه دارد. بعد از چند سال بازطراحی، این زنجیره‌ها طولانی می‌شوند. هر بار که قاعدهٔ جدیدی اضافه می‌کنید، قاعده‌های قبلی را هم به مقصد نهایی به‌روز کنید.
ساختار جدید را ساده نگه دارید
نشانی باید کوتاه، خوانا و باثبات باشد. تاریخ را داخل نشانی مقاله نگذارید مگر اینکه محتوا واقعاً تاریخ‌محور باشد؛ وگرنه مطلبی که دو سال بعد هنوز معتبر است، قدیمی به نظر می‌رسد.
عمق را هم کم نگه دارید. سه سطح برای تقریباً هر سایتی کافی است.
روز انتشار چه چیزی را چک کنید
فهرست نشانی‌های قدیمی را بردارید و یکی‌یکی باز کنید. هرکدام باید با یک پرش به صفحهٔ درست برسد و کد ۲۰۰ برگرداند. این کار برای دویست نشانی یک ساعت وقت می‌گیرد و از ماه‌ها افت ترافیک جلوگیری می‌کند.
بعد از انتشار
نقشهٔ سایت جدید را ثبت کنید و چند هفته گزارش خطاهای خزش را نگاه کنید. هر نشانی که ۴۰۴ می‌دهد و بازدید دارد، یک ریدایرکت جامانده است.