سیستم طراحی برای تیم‌های کوچک
«سیستم طراحی» برای تیم سه‌نفره زیادی بزرگ به نظر می‌رسد. اما در عمل، سیستم طراحی چیزی جز مجموعه‌ای از تصمیم‌های یک‌بار گرفته‌شده نیست — و تیم کوچک بیشتر از همه به آن نیاز دارد، چون کسی را ندارد که ناهماهنگی‌ها را بعداً جمع کند.
یک: مقیاس فاصله
یک عدد پایه انتخاب کنید و همهٔ فاصله‌ها را مضربی از آن بگیرید. با پایهٔ ۴ پیکسل، مقادیر مجاز می‌شوند ۴، ۸، ۱۲، ۱۶، ۲۴، ۳۲ و همین‌طور بالاتر. عدد ۱۴ یا ۲۲ دیگر وجود ندارد.
این تنها تصمیمی است که بیشترین بی‌نظمی دیداری را یک‌جا حل می‌کند.
دو: مقیاس تایپوگرافی
پنج یا شش اندازه کافی است: متن ریز، متن بدنه، تیتر کوچک، تیتر بخش، تیتر صفحه. هر اندازه ارتفاع خط و وزن مشخص خودش را دارد. اگر برای یک مورد خاص اندازهٔ ششم لازم شد، اول ببینید نمی‌شود از یکی از پنج‌تای موجود استفاده کرد.
نشانهٔ نبود مقیاس: وقتی در فایل طراحی جست‌وجو می‌کنید و هفده اندازهٔ فونت متفاوت پیدا می‌شود که هیچ‌کدام عمدی نبوده‌اند.
سه: نقش رنگ‌ها، نه فهرست رنگ‌ها
به‌جای «آبی، خاکستری، قرمز»، بنویسید هر رنگ چه کاری می‌کند: رنگ متن اصلی، رنگ متن فرعی، رنگ سطح، رنگ خط جداکننده، رنگ کنش. وقتی نقش‌ها مشخص باشند، عوض کردن پالت یک کار پانزده‌دقیقه‌ای است.
چهار: شعاع گوشه و سایه
سه شعاع و دو سایه برای تقریباً هر سایتی کافی است. مهم‌تر از مقدارشان، این است که مشخص کنید هرکدام کِی استفاده می‌شود. مثلاً: سایه فقط برای چیزی که کاربر جابه‌جایش کرده، نه برای هر کارتی.
کامپوننت‌ها بعداً می‌آیند
اشتباه رایج، شروع از ساختن کتابخانهٔ کامپوننت است. کامپوننت‌ها باید از دل صفحات واقعی بیرون بیایند. وقتی سومین بار یک الگو را ساختید، آن‌وقت وقت مشترک کردنش است — نه قبلش.
مستندسازی در یک صفحه
یک صفحهٔ زنده در خود سایت بسازید که همهٔ این تصمیم‌ها را نشان دهد. صفحه‌ای که با همان کد واقعی رندر می‌شود، هیچ‌وقت از محصول عقب نمی‌افتد — برخلاف سندی که در جای دیگری نگهداری می‌شود.